De laatste dag in de bus
Maandag 8 mei 2006 - On the Road

Vandaag is de laatste dag met ons huisje, ons karretje. Na het ontbijt reden we weg uit het Kauri Forest en de weg werd flink bochtig met flinke dalen en pieken, de benzinemeter liep al gauw terug en benzinepompen waren niet meer te ontdekken. In elk dorpje hadden ze ‘m verstopt of waren ze nog niet zo ver geevolueerd dat ze er nog geen een hadden. Uiteindelijk konden we met de wijzer op de E van empty vlak voor DargaVille een pompje vinden. Wat een koekendozen he die Kiwi’s dat ze dat niet van te voren aangeven.

in Matekohe hebben we nog het KauriMuseum gezien en meegemaakt hoe ze vroeger leefden in NZ. Wel raar dat in the shop van het KauriMuseum alleen maar klokjes, beeldjes en andere snuisterijen van Kaurihout zijn gemaakt, terwijl je toch juist die boompjes moet beschermen denk ik.

We hebben vervolgens voor de laatste keer een Scenic Route genomen en we zijn gestopt op Shelley Beach. Voor de laatste keer in ons busje eten en slapen: SNIK!

Kauri’s en Maori’s
Zondag 7 mei 2006 - On the road

Vandaag zijn we langs Waitangi gereden waar op 6 februari 1840 het verdrag werd getekend tussen de maori’s en de Represenatives of Queen Victoria’s Government, zoals dat officieel heet. Het oude Meeting house hebben we bekeken en we hebben een wandeling gemaakt langs de nabijgelegen Haruru Falls, een wandeling met mangroves.

Daarna hebben we de oudheid bekeken in KeriKeri, althans de new zealandse oudheid. Het oudste missiehuis (1822) die is opgericht om Maori’s te bekeren en tegelijkertijd het oudste houten gebouw is. Tevens staat hier nog de Stone Store, het oudste stenen huis (1833). Leuk om te zien. Daarna hebben we Kawakawa bezocht, hoofdattractie aldaar is de Hundertwasser’s Loo. Dit openbare toilet is door de kunstenaar hier gecreerd, nadat hij zich teruggetrokken had in een huisje in New Zealand zonder electriciteit, terwijl z’n kunstwerken overal ter wereld staan van Wenen tot Osaka.

Vervolgens zijn we het binnenland doorgecrosst en kwamen we aan in Opononi waren we geluncht hebben bij the Sanddunes, na een bochtige weg kwamen we in het Kauri gebied aan: the Waipowa Kauri Forest. Waar we Tane Mahuta aanschouwden. Wat een enorme boom. Deze 51m hoge boom is zo indrukwekkend dat we wel kunnen begrijpen dat hij the god of the Forest is genoemd door de maori’s. Daarna zagen we de dikste boom in NZ, Te Matua Ngahere, met een diameter van 6 meter de dikste Kauri Boom in NZ, the Father of the Forest. En daarna heben we de laatste telgen in de grote Kauri familie gezien, the Four Sisters. Daarna hebben we onze bus weer halt gezet op de camping tenmidden van het Kauri Forest.

The Bay of Islands
Zaterdag 6 mei 2006 - The Bay of Islands

Vanochtend vertrokken we weer vroeg over een enorme kronkelweg langs de kust met enorme uitzichten over the bay of islands. We reden naar Russell en we bezichten het oudste missie huis van New Zealand, het oudste kerkje en het museum aldaar.

We konden nog net op een boot over de bay of Island springen, waar we zo’n 5 uur lang naar dolfijnen konden kijken en naar de 144 eilandjes die hier in de baai liggen. Nu moeten we wel zeggen dat hier elk stukje rots met begroeiing een eiland wordt genoemd, maar het blijft mooi, vooral als je in de tussentijd wordt vermaakt door dolfijnen die kunstjes voor je vertonen. We vaarden ook nog even langs the Hole in the Rock en Cape Bret voordat we weer terug gingen naar Russell.

Vandaar hebben we Okiato veerboot genomen naar Paihia een ouderwets beachplaatsje, waar ’s avond langs de winkels en het strand hebben gelopen.

Op naar de Bay of Islands
Vrijdag 5 mei 2006 - Russell

Na ons afscheid van Bill en Kathy, was het plan om langs Auckland naar the Bay of Island te rijden. Weer even de voet op het gaspedaal en stomen. Bij Auckland kwamen we voor het eerst in New Zealand midden in een file terecht, maar al gauw veranderde de snelweg boven Auckland weer in een tweebaansweg. Heerlijk weer die vrachtwagens die 40 rijden en die automobilisten die van het landschap genieten met 50 km per uur waar je 100 mag rijden en de baan bezet houden. Maar gelukkig konden we vlak bij Russell in de Whangaruru baai een leuk campinkje vinden.

Uhm, Hallo!
Dondedag 4 mei 2006 - KatiKati

Het was weer mooi weer, maar aangezien het hier zo gezellig was zijn we toch maar gebleven. Ik heb even achter de computer gezeten en Bill geholpen in z’n garage, terwijl Nynke lekker in de moestuin bezig was. We hebben met Bill een wandeling door the Gorge gemaakt, bulderende watervallen, langs de oude goudmijnen en de oude treintunnel met vele gloeiwormpjes.

In de goudmijnen was geen hand voor ogen te zien en ik gaf weer iets te veel toe aan mijn obsessieve drang om een mooie foto te maken. Opeens stond ik alleen in het donker: ‘Uhm, Hallo!’ Nynke en Bill hadden het niet door dat ik was blijven staan en ik had ze niet in de gaten gehouden. Die twee hebben de rest van de dag nog krom gelegen om dit voorval. Van je vriendin en je familie moet je het maar hebben.

Morgen gaan we weer op pad. Vanavond hebben we even de kaart erbij gepakt om samen met Bill en Kathy een route voor de komende dagen op te stellen.

Kiwi Experience
Woensdag 3 mei 2006 - KatiKati

Vanochtend was de regen eindelijk opgehouden. We hoorden de vogeltjes en we kregen een heerlijk ontbijt. Bill en Kathy zijn geweldig en Bill heeft nog de echte humor van de familie. We hebben verschrikkelijk gelachen, maar ze waren voor ons ook een luisterend oor en toonden belangstelling.

Na het ontbijt zijn we in de omgeving een beetje gaan rondkijken, ‘huisies kijkuh’ en genieten van de mooie natuur met Kiwi- en Advocadoboomgaarden die je veel in deze regio treft. Hier is nog echte gastvrijheid en het huis staat altijd open. Zo ook voor de ex-schoonzoon, Bright. Een heerlijke snelpratende kiwi met een gouden hart. Heerlijk gegeten, wijntje er bij en goed gezelschap. Mensen dit is toch wel het leven hoor!

Coromandel
Dinsdag 2 mei 2006 - The Coromandel

Vandaag hebben we afscheid genomen van Harry en Sjieuwke. Het is wat opgeklaard in het noorden en de meeste wegen zijn weer hersteld en open. We kregen weer een onvervalst spreekwoord naar ons hoofd die ergens niet klopte: ‘Zo zijn jullie gepakt en gezakt?’ Maar al gauw reden we richting Waihi en Waihi beach naar het noorden. Het gaspedaal werd even flink ingedrukt en al gauw zaten we bij Hahei beach in the Coromandel. Vlakbij vonden we the Hot Waterbeach. Als je daar een kuil graaft in het zand, dan borrelt er vanzelf heet water naar boven door de dunne aardkost aldaar. Zo maak je in enkele tellen je eigen hot Spa Pool.

Daarna zijn we naar Cathedral Cove gegaan. Een enorme boog aan de zee een soort grot en een mooi kodakmomenje. Daarna zijn we langs Whitianga gereden. Dat het hier noodweer is geweest is duidelijk, overal waren wegen overstroomd, struiken, bomen en stukken van de weg weggeslagen. De natuur heeft hier nog duidelijk de overhand. Na veel bochtige wegen kwamen wat later in de middag bij Coromandel City uit. We besloten om maar een stukje door te rijden omdat de wolkenpartijen er dreigend uitzagen. We reden terug naar beneden langs de ruige en schitterende westkust, langs de Firt of Thames. Het weer sloeg om, het ging weer hard regenen en we kwamen tenmidden van een hevig natuurgeweld aan in Thames. De dichtsbijzijnde camping was een uur rijden in normale omstandigheden over een dirtroad die waarschijnlijk nu een grote modderpoel was. We besloten om weer even naar KatiKati te bellen en nu naar onze ander familie. Bill en Kathy. We waren ‘Absolutely Welcome’. Na 2 uur rijden over een bochtige weg, terwijl de ruitenwissers op de hoogste stand het niet meer konden bij werken kwamen we aan in KatiKati. Het was nog even moeilijk om het huis te vinden omdat het huis ligt aan een snelweg en we de nummers niet konden lezen in het donkere noodweer, maar gelukkig hadden we voor die nacht weer een veilig onderkomen.

De omgeving van KatiKati
Maandag 1 mei 2006 - KatiKati

Vandaag hebben we de wijde omgeving gezien van KatiKati. Een stukje van de Gorge, kleine plaatsje als Bowentown en we hebben onze eerste kauri bomen gezien. Enorme woudreuzen!

New Zealand is niet alleen qua natuur mooi, maar het lijkt ook net of de kwaliteit van het leven hier een stuk hoger ligt. Er is voldoende ruimte, mensen klagen niet en werken hard, maar vinden toch voldoende ruimte en ontspanning om zich te blijven ontwikkelen. Mooi landje!

When Holland became ingepolderd
Zondag 30 april 2006 - KatiKati

Heerlijk gegeten, heerlijk geslapen en goed gezelschap wat wil je nog meer. Vanochtend begonnen we al weer met kletsen, omdat we als familie toch nog wat in te halen hadden. Leuk is dat dat je dan van die zinnen hoort als: ‘when holland got more land and became uhm… ingepolderd.’ De gehele dag werden er door hun ook nieuwe Nederlandse woorden toegevoegd, omdat engelse woorden te letterlijk vertaald werden.

’s Middags hebben we een wandeling gemaakt rond Mt Manganui, terwijl Harry en Sjieuwke naar een woonbeurs waren. Het was een heerlijke wandeling en daarna zijn we nog bij Bill en Kathy langsgeweest, waar we ook weer van harte werden uitgenodigd om een paar dagen langs te komen. Het weer is slecht geweest in het noorden. Er zijn verschillende delen overstroomt, wegen weggeslagen en andere rampen die in New Zealand vrij normaal zijn.

We are Family
Zaterdag 29 april 2006 - Tauranga / KatiKati

Vannacht was het weer rotweer. Gelukkig hebben we familie in de buurt wonen waar we naar toe kunnen. Maar allereerst Tauranga. Tauranga is een leuk stadje en bij het Visitor Info Centre zagen we dat er een historische wandeling was. Maar alle historie was in dit stadje verwoest voor het winkelcentrum en de boulevard en toen we het foldertje doorlazen met alle foto’s uit vroegere tijden hadden we de historische stad dus al gezien.

We gingen even naar de Bibliotheek om te internetten en waar je in Nederland allerlei stoffige figuren aantreft met geitenwollensokken in sandalen, kleding van de tweede handswinkel, een pen aan een touwtje en de communicatieve gave van een knurft, zaten hier ongelooflijk aardige mensen, was er een multimediahoek en internet vrij toegankelijk etc.

Na een internetsessie reden we door naar KatiKati, waar onze familie woonde. We hadden de mensen nog nooit gezien. De namen zag ik altijd wel in het adressenboekje van mijn moeder toen ik een klein jochie was. Ik leerde dat het mensen waren die in een ver land woonden en reizen maakten. Eigenlijk waren zij mijn grote helden!

We zagen ze nu in levende lijven. Harry en Sjieuwke en later kwamen Bill en Kathy ook nog even langs vooor de lunch. Ze hadden een mooi huis en het was leuk om met mensen te praten die sinds 1956 niet meer in Holland zijn geweest. Mensen die nog denken dat de Jaarbeurs op het Vredenburg is en de singels nog open liggen, zoals in vroegere tijden. Het valt dan moeilijk uit te leggen dat ze in Utrecht in de jaren 70 een deel van de singels hebben dichtgegooid, maar dat ze dat nu weer open gaan gooien om het oude stadshart weer te herstellen. Gekkenwerk eigenlijk!

Bill, de broer van onze tijdelijke onderdakgever, werd 60 en we werden uitgenodigd voor een diner. Dat is raar, zit je ’s ochtends met z’n tweeen nog in het campertje water te drinken en warme yoghurt te eten (de koelbox deed weer niet wat hij moest doen) en zaten we nu in een luxe restaurant. Met achterneven en achternichten die wij nooit hadden gezien, heerlijk te eten met wijn en voor ons andere luxe eet- en drinklekkernijen. Tja en als je dan na een paar wijntjes de vraag krijgt: ‘We zitten nu wel lekker te kletsen, maar wat zijn wij nou eigenlijk van elkaar?’, dan wordt het een beetje moeilijk, vooral als je dan met zinnen begint als: ‘De moeder van je vader was een zus van mijn opa’, wordt dit voor andere ook niet meer te begrijpen. maar we hebben heerlijk gegeten en het is weer prettig om wat meer levensruimte te hebben dan de ruimte in de camper van anderhalf bij twee meter.