Weg met die oranje troep!

Welkom thuis

Stel je voor: een vette stinkende frituurpan al 10 jaar in gebruik zonder enkele schoonmaakbeurt en het laatste jaar gebruikt als afvalemmer. Door de nalatigheid van de gebruiker is er micro-organisatorische wereld ontstaan. Bacillen, bacteriën en ander klein gespuis zijn in een vergevorderd stadium van civilisatie. Kleine auto’tje op gecreerde snelwegen, kleine vliegtuigjes en zelfs een mini-raketje verkent het luchtruim. Zo zag ons huis er uit toen we terugkwamen…

In zo’n situatie zijn er twee mogelijkheden.
1. Je loopt naar de dichtstbijzijnde supermarkt, je koopt een krat bier (andere alcoholische versnaperingen zijn ook goed) en je gaat voor de deur op de stoep keihard zitten schreeuwen.
2. Je maakt de hele boel schoon.

Aangezien de laatste optie toch het meest sociale en het meest wenselijke was, zijn we bij elkaar 2 dagen bezig geweest om de boel weer in de oude staat terug te brengen. Gelukkig deden de telefoon, TV en internetverbinding het ook niet meer, dus konden we volledig geconcentreerd en afgesneden van de buitenwereld deze taak uitvoeren. Elk nadeel heeft z’n voordeel!

Go with the flow

De eerste week van ons verblijf in het mooie Nederland, zijn we bij onze ouders gebleven. We konden ons huisje nog niet in, aangezien we de huurster tot 15 juni hadden gegeven om te verhuizen. Nynke bij haar ouders in het altijd gemoedelijke Brabant, ik in Utrecht.

Na 3 dagen mezelf opgesloten te hebben, waarbij ik in een soort van vicieuze cirkel mezelf voor de gek hield dat ik niet in Nederland was en dat de reis nog niet voorbij was, koos ik er toch voor om de realiteit onder ogen te zien en weer wat van de Nederlandse mentaliteit en schoonheid te proeven.

Ik zet een stap buiten de deur en ik word zonder pardon bijna overreden door een fietser op de stoep. Op de Amsterdamsestraatweg staat een vrachtwagen midden op het fietspad en de stoep uit te laden. Een oud mannetje fiets langs en vraagt de bestuurder de weg. ‘Flikker op ouwe, ik heb nu geen tijd voor je! Vraag het maar aan iemand anders!’, was het antwoord. Ik vroeg de eindbestemming van de man en wees hem vriendelijk de weg. Oke, de goede daad weer gedaan voor vandaag.

Ik loop langs een fietsenrek. Een snotjong pleurt z’n fiets uit het rek, tegen mijn schenen aan en fietst weg met een smoelwerk van: ‘kejje nie uitkijkuh!’. Op de Oude Gracht loopt een jongen met z’n moeder. Hij is ongeveer 14, een ongelooflijke nerd en praat enthousiast met z’n moeder. Twee mannen met een mediterraan uiterlijk lopen langs en zeggen tegen het nietsvermoedende jongetje: ‘Hou je kankersmoel, lelijk teringjong!’. Ze lopen lachend verder, de moeder en het jongetje geschokt achterlatend.

Enigszins verward en verdoofd van de indrukken loop ik de smalle en rustige Zakkendragersteeg in en ik sta even nadenkend stil: ‘Fuck, wat is hier in dit land gebeurd?’ Een vrouw met koffer, duwt mij plots opzij en schreeuwt in totale razernij: ‘Sta eens niet zo in de weg, eikel!’ Ik trek het niet meer en schreeuw terug: ‘Doe eens rustig aan, achterlijk wijf!’

Ha, gelukkig ik ben weer helemaal geacclimatiseerd en aangepast aan Nederland. Goh, with the flow, ook al bevalt het je niet!

32 uur

8 juni, de laatste dag! We vliegen weer terug: einde reis! Op het drukke vliegveld van Sydney, melden we ons aan bij China Airlines. De betaling was goed gegaan en voordat we het wisten hadden we na wat chaotische handelingen onze boarding pasjes. Na nog wat geshopt te hebben, liepen we door de douane naar de gate en het vliegtuig in. We hadden twee stoelen naast elkaar. In de stoel voor ons zat ons persoonlijke multimediasysteem, met de nieuwste films, cd’s en spelletjes. Wat een luxe! Natuurlijk deden onze schermpjes het niet, maar we vermaakten ons met de goede service nog wel.

Onze overstap in Tai Pe, Taiwan, was een drama. We waren weer in het grijze oosten, de winkels en voorzieningen waren dicht en een grote Communistische witte wachtruimte was ons verblijf voor zo’n twee uur. Raar dat er helemaal geen Nederlanders zitten? Waar zijn de schermpjes? En waarom zit ik ineens in het midden met een stinkende Duitser naast me en een vrouw voor me, die constant mijn voeten onder haar stoel vandaan trok in verbazing dat ik zo’n lange benen had en ze niet kwijt kon. Totdat ik maar besloot om een einde te maken aan deze continue verbazing van dit Aziatisch licht en te kiezen voor twee gebroken knieschijven.

Aangezien het voor ons gevoel al midden in de nacht was, besloten we om na onze versnapering te gaan slapen. Nynke lag haar hoofd neer tegen de wand van het vliegtuig en ze viel gelijk in een diepe comatische slaap. Ik nam twee knock-out-sleeping-pills uit Australie en langzaam vielen mijn ogen dicht. Plots werden we wakker geschud door de landing… Wat zijn we er al? Nee, we hadden een voor ons onverwachte stop gemaakt in Bangkok. De gezagvoerder meldde nog eventjes dat iedereen, ook degene die doorvlogen naar Amsterdam, uit het vliegtuig moesten. Nog verdoofd van de slaappillen en een kop als een zombie, leidde Nynke mij door de transferhal. Eenmaal in het vliegtuig, kon ik niet meer slapen. Maar gelukkig kon ik me vermaken met het gezeik van een hoop Nederlanders die in Bangkok waren opgestapt.

32 uur later, werd de kist op de grond gezet in Amsterdam en konden we na 9 maanden onze familie weer zien.

Wist je dat?
We gewoon doorgaan met ons reisverslag? Oke, we zijn wel niet meer op reis, maar hoe gaat het in Nederland met de herintegratie in de Nederlandse maatschappij en verder?

Lees er alles over op de hoofdpagina: www.zomaarwat.com

China Airlines: Service without a smile!

Vreemd! In onze mailbox stond een e-mail van China Airlines zonder tekst op het onderwerp ‘credit card’ na. Omdat we toch wel heel graag terug willen vliegen 9 juni, waagden we maar eens een telefoontje naar het hoofdkantoor in Sydney.

Een medewerkster deelde ons mee dat onze creditcard geblokkeerd was: ‘No Money, No Ticket!’ In plaats van met onze hoofden in hevige paniek tegen de muur te slaan, bleven we met de ervaring opgedaan gedurende onze reis rustig en vroegen we zeer geduldig of er nog een andere mogelijkheid was om te betalen. ‘E-Banking’, was het zeer uitgebreide antwoord. We legden uit dat er toch wel wat haken en ogen zat aan deze oplossing. Zo is het niet mogelijk om Australische Dollars over te maken met een Nederlandse Eurorekening naar een Australische rekening van een Chinese vliegmaatschapij. Het rekeningnummer bevatte allerlei rare tekentjes die door de inflexibele postbank niet geaccepteerd zou worden en met een girale overschrijving ben je niet verzekerd.

Opeens kwam Nynke op het idee om de vraag te stellen of we een andere creditcard konden gebruiken, bijvoorbeeld die van haar vader. Dat was ook niet mogelijk, omdat de creditcardhouder mee moest vliegen (?!?!).

’Heeft u nog een andere oplossing?’, ‘No, thank you!’ was het antwoord en ze wilde de verbinding verbreken. ‘Contant, contant!’, schreeuwde we in lichte paniek door de telefoon. ‘hmmmm, that might be possible!’

Opeens hoorden we een hoop Chinees gebabbel, er werd iemand kwaad, kung fu geluiden op de achtergrond. De discussie was losgebarsten. 5 minuten later kwam ze met het verlossende antwoord: ‘Cash is possible!’Dus nu moeten we naar het hoofdkantoor in Sydney om daar contant 2000 dollar aan een of andere Chinese medewerker over te dragen! Zijn wij even blij dat we toch naar Sydney gaan en dat het hoofdkantoor niet in Perth zit.

HOT NIEUWS: Een nieuw leven wordt geboren!

We zijn blij, trots en nog enigszins verward om je dit heugelijke feit kenbaar te maken. Gisteren hebben we het pas aan onze ouders gemeld, maar vandaag mogen jullie het ook weten. Binnenkort creeren we met ons tweetjes namelijk een nieuw leven. Hoewel de afgelopen maanden de gelukkigste maanden zijn geweest van ons samenzijn, kunnen wij je melden dat het soms ook niet makkelijk voor ons was. Maar er wordt veel gezegd dat dit hoort tot de mooiste momenten in een mensenleven. Het was zeker een hoogtepunt en we hebben enorm van de tijd genoten.

We snappen dat degene die het nog niet wisten enigszins geschokt zullen zijn, vooral omdat de datum waarop op de blijde gebeurtenis gaat plaatsvinden 9 juni is.

Als je denkt dat we zwanger zijn, dat is niet zo hoor 9 juni landen we namelijk op Schiphol. Dan zijn we sinds 8 september 2005 precies 9 maanden op reis geweest en we kunnen zeggen: ‘Het is ons goed bevallen!’. Als we eenmaal terug in NL zijn dan staat een nieuw leven voor ons voor de deur. Een nieuw huis zoeken, een nieuwe baan zoeken, een nieuwe auto zoeken en het mag duidelijk zijn dat dit voor ons een groot avontuur gaat zijn. We willen je dan ook vragen of je ogen en oren open kunt houden voor ons en ons wellicht hiermee kunt helpen. Tot 15 juni blijven we nog bij onze ouders om even tot rust te komen en de hele Nederlandse bureaucratische molen weer aan te slingeren, zoekopdrachten te plaatsen en andere voorbereidingen te treffen voor een stevig fundament en leven in NL.

Omdat we de komende tijd een beetje gaan lamballen in Australie, willen we jullie hier niet mee vervelen. Bovendien moet er ook nog wat te vertellen zijn als we terug komen. We hopen dat jullie genoten hebben van onze verhalen!

Tot Ziens in Nederland!!!

ByeBye Kiwiland
Donderdag 11 mei 2006 - Auckland

We werden door de enorme beheerder van het hotel naar het vliegveld gebracht. We hebben gebruik gemaakt van de luxe van het vliegveld en de service van Qantas was fantastisch. De reis loopt nu echt op een eind. Het New Zealand avontuur is nu aan z’n einde gekomen en we vliegen nu terug naar Australie voor nog een paar weekjes genieten van de Ozzie-mentaliteit. Daar gaan we de Great Ocean Road doen, Melbourne bezoeken, naar het wildlife parc toe en the Penguin Parade zien en nog even genieten van Ozzie No Worries mentaliteit, alvorens we terugvliegen naar Nederland.

Auckland
Woensdag 10 mei 2005 - Auckland

Op de site van het motel stond dat het een half uur met de bus gevestigd was vanuit het centrum. We pakten de bus en anderhalf uur later waren we er. We zagen de topattracties van de City of Sails inclusief de skytower, the botanical gardens, the art gallery en het museum.

Daarna zijn we via Queenstreet teruggelopen naar het station. Een mooi afsluiting van ons New Zealand avontuur!

Inleveren van onze bus
Dinsdag 9 mei 2005 - Auckland

Na de bus grondig te hebben schoongemaakt reden we richting Auckland. Auckland schijnt de meest verschrikkelijkste stad te zijn op het zuidelijke halfrond om in rond te rijden. Zo lang je op de snelweg blijft, gaat alles goed, maar eenmaal een afslag genomen zit je in een doolhof zonder straatnamen en richtingborden. We moesten volgens de kaart afslag 10 pakken en we telden de nummers af… Maar plot ging het van afslag 11 ineens over in 9…. Whoaaa!

We reden de stad in, we bleven rustig en we waren gelukkig dat er eigenlijk niets ergs is gebeurd met het busje. We hadden namelijk wel een verzekering genomen op de kar, maar er zat een eigen risico bij van 1200 dollar. Het eigen risico kon je ook afkopen, maar dat risico wilden we wel nemen. Eindelijk vonden we onze weg weer en we stonden bij de zoveelste rotonde toen we ineens een klap hoorde. Er reed iemand achter op… Whoaaa!

Het bloed trok weg uit mijn hoofd, mijn handen werden koud en mijn haren spontaan grijs… Nynke stapte uit en de dader bleef gewoon in z’n kar zitten. Gelukkig liep alles met een sisser af en hadden we geen schade en die bunzing er achter ook niet.

We kwamen bij de garage aan en werden geholpen door een gewiekst ventje. Oke we hadden de cover van de bumper beschadigd, maar dat zou volgens een deskundige niet meer dan 30 dollar kosten. Hij verdween naar achteren met de auto en vervolgens was hij nergens meer te zien. In totaal zaten we een uur in spanning toen hij weer terug kwam. ‘Zitten jullie er nu nog steeds? Whoaaaaaa!

Hij had de monteur de opdracht te geven om even een offerte op te vragen voor de cover en dit even aan ons te melden, maar het monteurtje was even koffie gaan drinken. We kwamen precies op de 30 dollar uit en ik kan je vertellen dat was een hele opluchting.

We hebben ingecheckt in een motel, we zijn op bed gaan liggen… Lekker de ruimte!